OS LAPIS PRIMOS de José A. Ramírez Lozano e Natalie Pudalov.

 

Escribir debuxando, escribir con garfos, con canas de pescar, con chaves, pauciños, etc, escribir dende a exploración sensitiva e a admiración da pegada que vai deixando a infancia no seu medrar.

"UXÍA E O MAR" de PAULA MERLÁN.

 Unha nena cun desexo infinito...un soño: sentir o MAR.

"ESPERANDO O AMENCER" de FABIOLA ANCHORENA

 

No falar dos animais amorriñan a lúa, as pingas da chuvia...os incendios queiman e devoran a vida.

"GRANDE E PEQUENA" de ARIANNA SQUILLONI E RAQUEL CATALINA

 

O título antitético deste album ilustrado sintetiza a historia dunha muller de mulleres. A presenza da natureza como fonte de inspiración e aspiración é unha constante. Esta muller vive nas orellas de quen desexa escoitala.

" SOÑO DUNHA SOMBRA" de XOSÉ COBAS.

 

A silueta da sombra da nosa propia mirada adéntrase nunhas ilustracións cheas de movemento lentos e acelerados superpostos. Ábrense e péchanse ángulos, a luz marmura ás agachadas. 

Manuel Rivas invita a través do seu epílogo a facer conexións  que xogan cas chaves da luz en paredes que proxectan danzas de sombras.

"LABIRINTO" de RAMÓN TRIGO.

 

A obra monocroma dun artista mudará trala  viaxe dun artista polas peles de cores das paisaxes do latexar de África.

"NUBES EN LA CABEZA" DE ELENA VAL. POEMA SOBRE OS AVÓS E AVOAS DE ANA MARÍA FERNÁNDEZ.

 Avoas con nubes na cabeza. Nubes como pensamentos que voan a mundos que non sabemos que existen ata  que petan nas nosas mentes.

Ilustracións que moldean as formas destas nubes tipograficamente coas letras do alzheimer.

Mira os avós.

Antes eran máis grandes,

máis altos,

máis anchos...

pero devecen coma as follas sen zume.

Aseguran que o tempo é o único culpable,

un furtivo que chega cos dentes afiados

a cravárselles no rostro

mentres dormen

mentres botan farangullas ás pombas dos xardíns

ou xogan coma nenos.

A miúdo falan de vidas que pasaron

e argallan historias,

ao quentaren as mans

sobre a seda dos lumes.

Os avós envellecen devagar,

pero ninguén pode arrincarlles o sorriso,

porque gardan

o segredo do futuro,

máis alá dos seus ollos pequenos.

 

(Ana MªFernández)

PAULINA SILVA CHALA e POEMA DE ÁLVARO CUNQUEIRO.

 

Polos teus ollos quen pasóu, amiga,
deixóu unha ollada de amore perdida.
Nos ollos teus.

Deixóu de amore perdida unha ollada
polos teus ollos quen pasóu, amada.
Nos ollos teus.

Cinza levás nos ollos, amiga,
daquela ollada de amore perdida.
Nos ollos teus.

Borrallo nos ollos levás, amada,
que non miraches a quen te ollaba.
Nos ollos teus.

(Álvaro Cunqueiro)

POESÍA DE FOLLAS DE OUTONO.

(Josep Guinovart)

 Vén onda nós o outono

dacabalo do aire;

nos camiños da fraga

os ourizos xa abren.

Síntoo chegar contento

da eterna viaxe

enredando entre as follas,

estreando friaxe.

(Ana María Fernández)

OUTONO DE MANUEL MARÍA.

(Josep Guinovart)

 Veleiquí, Outono, grande e puro,

vestindo ao mundo de dourado,

con saibo a mosto fermentado,

a mazá, a sal, a grao maduro.

Veleiquí Outono, nel procuro

o rumor do vento namorado,

o laio do mar ben concertado

e o claro misterio máis escuro.

Veleiquí Outono, fosco e ledo,

con brasas secretas, soedosas,

acesas nas brétemas do medo.

(Manuel María)

"A GUERRA" de José Letria e André Letria.

 Páxinas que berran en silencio palabras esnaquizadas pola barbarie.

"DIONA" DE JUAN SENÍS E OSCAR SABINI.

 

O síndrome de dióxenes contado literariamente de xeito acomulativo e encadeao como a propia situación que vive Diona. Montañas, cordilleiras de obxectos que son paisaxes de dores existenciais.

"QUEN FALA?" DE TARO GOMI.

 

Aprender a dialogar co corpo forma parte do noso autocoñecemento. Taro Gomi escoita o que opinan as distintas partes a través de ilustracións dinámicas onde hai unha orquestra de voces.

23 DE FEBREIRO. DÍA DE ROSALÍA DE CASTRO. BIOPOEMAS DE ALBA DE EVAN, XABIER DOMÍNGUEZ E BEA GREGORES.

 

Nesta obra poemos atopar BIOPOEMAS da vida de Rosalía de Castro. Emigración e muller son un eco constante nas súas páxinas. Unha vida poetizada.

QUE PRACIAMENTE BRILAN!

 ¡Qué pracidamente brilan

o río, a fonte i o sol!

Cánto brilan..., mais non brilan

para min, non.

¡Cál medran herbas e arbustos,

cál brota na árbor a frol!

Mais non medran nin frorecen

para min, non.

¡Cál cantan os paxariños

enamoradas canciós!

Mais anque cantan, non cantan

para min, non.

¡Cál a Natureza hermosa

sorrí a maio que a mimóu!

Mais para min non sorrí,

para min, non.

Si..., para todos un pouco

de aire, de luz, de calor...

Mais si para todos hai,

para min, non.

¡E ben...!, xa que aquí n'atopo

aire, luz, terra nin sol,

¿para min n'habrá unha tomba?

Para min, non. 

 

(Rosalía de Castro)

" O RABAÑO" DE MARGARITA DEL MAZO E GURIDI.

 

A Ovella nº4 non quere facer o mesmo que fan todas as ovellas: saltar nos soños das persoas unha noite tras outra. Decide que ela prefire facer outras cousas. Poderá ser ela mesma?

"QUERES COÑECERME? MIMI E A XIRAFA AZUL" DE CÉLICE E VISSECHER E MARÍA ELLA CARRERA.

 

Mimí vai ter un irmán. Mimí, comparte un xeito de sentir a diversidade funcional dende os ollos  dun irmán/a que desexa xogar con el e que sexa parte do seu grupo de amigos/as.

(Rothko)

"O GALO QUE PUXO UN OVO" DE INDY GARCÍA ACEDO E LAURA TOVA.

Este galo adopta un ovo. Un ovo que coida e mima, desafíando os roles de xénero ditados,  apostando pola diversidade dos retratos convencionais das familias.

 

"TITIRITESA" DE XERARDO QUINTIÁ E MAURIZIO A.C QUARELLO.

Titiritesa é unha princesa que non quere casar con ningún príncipe. Escapa das garras refinadas de palacio. Quere ser libre e gozar do amor  sen candados. Un conto sobre a diversidade afectiva-sexual.

 

DIARIOS E VIÑETAS POLO DÍA DA PAZ DE ANA FRANK.

 Os diarios e as novelas gráficas poden ser unha porta onde petar polo seu formato para achegar feitos históricos dun xeito visual e dende a proximidade dos relatos en primeira persoa.