Nesta obra poemos atopar BIOPOEMAS da vida de Rosalía de Castro. Emigración e muller son un eco constante nas súas páxinas. Unha vida poetizada.
QUE PRACIAMENTE
BRILAN!
¡Qué pracidamente brilan
o río, a fonte i o
sol!
Cánto brilan..., mais non brilan
para min, non.
¡Cál medran herbas e arbustos,
cál
brota na árbor a frol!
Mais non
medran nin frorecen
para min, non.
¡Cál cantan os paxariños
enamoradas canciós!
Mais anque cantan, non cantan
para min, non.
¡Cál a Natureza hermosa
sorrí a maio que a mimóu!
Mais para
min non sorrí,
para min, non.
Si..., para todos un pouco
de aire, de luz, de calor...
Mais si
para todos hai,
para min, non.
¡E ben...!, xa que aquí n'atopo
aire, luz, terra nin sol,
¿para min n'habrá unha tomba?
Para min, non.
(Rosalía de Castro)