JOAN EARDLEY: ROSTROS DE NENOS E NENAS.

 

A artista Joan Eardley dicía que pintaba para espantar a soidade. Ademáis das súas  enigmáticas obras de salitre, deixou unha colección de rostros de infancia que semella "o esturro" facial que nos fixo algún día ser, quizais, libres.

ANSELM KIEFER: PAISAXES DE POSGUERRA.

Anselm Kiefer: Artista alemán, identidades da posguerra da II Guerra Mundial: cinza, plomo, libros queimados, paisaxes que falan en silencio.

 

KARA WALKER.

 

Siluetas de papel. Siluetas inquedantes sobre o racismo e excravitude.

"LABIRINTO" de RAMÓN TRIGO.

 

A obra monocroma dun artista mudará trala  viaxe dun artista polas peles de cores das paisaxes do latexar de África.

OLUWAFEMI AFOLABI, ARTISTA QUIROPTÉRICO: MULLERES MORCEGO.

 

Oluwafemi Afolabi, artista de Nixeira. Na súa obra podemos atopar o protogonismo do morcego con toda a súa morfoloxía simbólica científica.

TONIA NNEJI e POEMA DE MAYA ANGELOU (FAMILIA HUMANA).

"A VARIADE DA COR DA PEL

PODE CONFUNDIRNOS,

ABRUMARNOS 

E DELEITARNOS.

SOMOS MARRÓNS,ROSADOS, 

E NEGROS,

E PÚRPURAS,

TOSTADOS, AZUIS E BRANCOS"

(Maya Angelou)

HELEN ZUGHABID e POEMA DE MARÍA VICTORIA MORENO MARQUÉZ.

 

A artista Helen Zughabid nace no Líbano. A través da súa paleta de cores invítanos a reflexionar socialmente sobre diversas temáticas.

Se eu achase a palabra
donda, escintilante,
tan lene coma o peito da andoriña,
tan rexa coma a face da verdade...

Se eu achase a palabra
de lume, de auga, de aire,
de terra aloumiñada pola brisa
que arrola cada tarde...

Se eu achase a palabra
limpa, espida, que cabe
no efémero latexo dun salouco
e abrangue a eternidade...

Se eu achase a palabra
de amor que iluminase
esta esfera que treme estarrecida
na sombra e na soidade...

Se eu achase a palabra
eu pintaría o planeta de paz e liberdade.

(MARÍA VICTORIA MORENO MARQUÉZ)

ESPIRAIS DE REMEDIOS VARO. REFLEXIÓN SOBRE ESPIRAIS DE VIOLENCIA MACHISTA (II).

 

ESPIRAIS DE LEONORA CARRINGTON . REFLEXIÓN SOBRE ESPIRAIS DE VIOLENCIA MACHISTA (I).

 

PAULINA SILVA CHALA e POEMA DE ÁLVARO CUNQUEIRO.

 

Polos teus ollos quen pasóu, amiga,
deixóu unha ollada de amore perdida.
Nos ollos teus.

Deixóu de amore perdida unha ollada
polos teus ollos quen pasóu, amada.
Nos ollos teus.

Cinza levás nos ollos, amiga,
daquela ollada de amore perdida.
Nos ollos teus.

Borrallo nos ollos levás, amada,
que non miraches a quen te ollaba.
Nos ollos teus.

(Álvaro Cunqueiro)